انواع و عملکرد فیوز انواع مختلفی از فیوزها در لعاب های سرامیکی مورد استفاده قرار می گیرند که عمدتاً شامل سیلیکات ها، اکسیدهای فلزات قلیایی و اکسیدهای کلسیم و منیزیم می شود. این مواد می توانند در دماهای بالا ذوب شوند و ذوب شدن و چسبندگی لعاب را تقویت کرده و سطح لعاب قوی، صاف و زیبا را تشکیل دهند. سیلیکات ها یک فیوز معمولی هستند. آنها نقطه ذوب لعاب را پایین می آورند و ذوب و جریان آن را افزایش می دهند و چسبندگی و سختی لایه لعاب را افزایش می دهند.
مکانیسم عمل فیوز عملکرد اصلی فیوز ذوب شدن در دماهای بالا است که در نتیجه ذوب شدن و چسبندگی لعاب را افزایش می دهد. در طی فرآیند پخت لعاب سرامیکی، لایه لعاب باید به درجه خاصی از ذوب برسد تا سطح لعاب صاف، قوی و زیبا را تشکیل دهد. افزودن فیوز می تواند نقطه ذوب لعاب را پایین بیاورد و ذوب شدن و جاری شدن آن را در هنگام پخت آسان تر کند و در نتیجه سطح لعاب یکنواخت و ظریفی را تشکیل دهد. علاوه بر این، فیوز همچنین می تواند چسبندگی و سختی لایه لعاب را افزایش داده و آن را بادوام تر کند.
اقدامات احتیاطی در استفاده از فیوز هنگام استفاده از فیوز، باید با توجه به لعاب های مختلف و شرایط پخت، نوع و مقدار فیوز مناسب را انتخاب کرد. به طور کلی، فریت های سیلیکات در حدود 10٪ از وزن کل لعاب اضافه می شود، در حالی که اکسیدهای فلزات قلیایی و اکسیدهای کلسیم و منیزیم در مقادیر کمتری اضافه می شوند. علاوه بر این، باید به نقطه ذوب و پایداری حرارتی فریت ها توجه شود تا از مشکلات غیر ضروری در هنگام پخت جلوگیری شود.
